Nacompetitie: 
Essche Boys 1

Sportpark Jacobskamp was gehuld in een dikke, stroperige mist gelijk de beginscène uit een slechte horrorfilm. Den Dungen 9 had geen enkel middel geschuwd om de overwinningsdrang van heren 3 te stoppen. Van heinde en ver had men rookmachines ingehuurd en deze rondom het voetbalveld geposteerd. Ergens in de mist klonk een schel geblaf en ik meende het silhouet van een kleine hond te zien, maar dat was vast mijn verbeelding.

Echter vreesde ik niet: één blik in onze kleedkamer leerde mij dat wij hier ook genoeg angstaanjagends tegenover konden zetten. De oogjes zagen er namelijk ondanks het late tijdstip (11:45 uur) nog ongekend benepen uit, even waande ik me op een Aziatische markt.

De lucht trilt van de ochtendhitte, vrouwen in bontgekleurde jurken prijzen luid roepend hun waar aan. Op de achtergrond klinkt de zoete klank van de bamboefluit en iele mannetjes sjouwen af en aan met grote zakken rijst over hun schouder. In de verte komt in de haven een traditionele jonk binnen, de zeilen blinken in het zachte licht van de rijzende zon. Ik kijk naar een kleine houten kinderwagen links van me, daarin ligt een ontzettend dikke Chinese baby en dit bolle knaapje schijt zonder één spier te verrekken heel zijn roomgele romper onder.....

.... En toen was ik weer terug in de kleedkamer. Een intens penetrante mestgeur die plots mijn neusvleugels deed opkrullen, deed mij terugkeren in het hier en nu. Wat een lucht! Dat betekende zonder meer voor een van onze heren geen clean sheet vandaag, foei! Ik ontvluchte het chemisch verontreinigde gebied waar mannen in witte pakken al afzettingen aan het plaatsen waren.

Ik rende naar het veld waar ik even later samen met de vele meegereisde supporters het begin van de wedstrijd zag in de vorm van het fluitje van de scheidsrechter. In de in mist gehulde bossages achter het vijandelijke doel stak even een seconde een klein kwispelend hondenstaartje, maar nadat ik knipperde met mijn ogen was het alweer weg.

Zonder meer was het een van de slechtste eerste helften die we tot heden gevoetbald hadden, het publiek werd niet echt verwarmd door het vertoonde spel. Klappertandend gingen we ook de rust in, maar wel op voorsprong. Guno had verwoestend uitgehaald en de bal met een contra-effect precies genoeg laten afremmen dat deze net voor de volstrekt kansloze keeper opstuiterde en in het net verdween.

De tweede helft was een kopie van de eerste, alleen speelden we nu de andere kant op.

Guno scoorde nogmaals, en zette zichzelf daarmee stijf bovenaan de topscorerslijst, met vier hele goals voert hij het klassement nu aan. Met deze tweede goal was de honger naar succes nog niet gestild.

Lieveling van het publiek Nils, bijnaam "het beest", zorgde met een bekeken kopbal voor de 0-3 eindstand. De bal werd voorgegeven en het beest ging schuimbekkend het kopduel aan met Boer Goossens, de bonkige laatste man van Den Dungen. Deze stopperspil zag in zijn ooghoeken de bloeddorstige kop dichterbij komen en schrok zichtbaar van al deze agressie. Hij trok zijn kop iets in wat Nils de kans gaf de bal vol te raken. Zijn golvende haardos danste als een kudde swingende albino's achter hem aan en het publiek liet zich helemaal gaan. De broodjes hotdog gingen wulps omhoog, rechts van mij tussen twee broodhelften zag ik ineens 4 pootjes spartelen, was dat nou echt? Nee, het veranderen weer terug in slierten roestig zuurkool, het zal de euforie wel zijn dacht ik nog. Juichend werd Nils toegezongen en terecht kreeg hij na afloop ook de prestigieuze Willem van de Week Trofee uitgereikt.

De overwinning was binnen mede ook door een puik keepende Jens die op vederlichte wijze het doel schoon wist te houden, pure kunst.

Ondertussen was de mist steeds dikker geworden, ik zag zelfs de kantinejuffrouw er haar fiets tegenaan zetten. Het werd hoe langer hoe enger ook, snel verlieten we het spookachtige gebied waar het nu duidelijk niet meer pluis was. Net nadat we plankgas waren weggereden stak er een klein Jack Russeltje over, we remden af maar te laat, we raakten het arme diertje vol.

Geschrokken stapten we uit om te kijken of er nog iets te redden viel, onze mond viel open van verbazing toen we zagen dat de hele straat leeg was. Er zat alleen een bruine vlek op de witte lak, maar dat zal er altijd wel gezeten hebben. Net voordat we terug de auto instapten hoorden we een fluister in de mist dat ‘Boemertje' leek te zeggen, goede special effects die lui in Den Dungen.

Of toch...

JvB