De veteranen van Essche Boys sloten het seizoen 2010/2011 af in het weekend van 15 tot en met 17 juli in het Duitse Neustadt, als deelnemer aan de 6e Weinstrasse-Senioren-Cup 2010. Via onze vrienden van ODC (vorig jaar deelnemer) waren we daar terecht gekomen.
Â
Vrijdag
Vanuit Ons Café vertrok de eerste lading op vrijdag om 13.30 uur. De eerste brandende kwestie die zich aandiende was de vraag wie er 400 kilometer lang met Jan Aarts in de auto moest zitten. De beide chauffeurs Wim en Gerrit moesten er om loten. Wim won waardoor Jan bij Gerrit in de auto terecht kwam. Wim nam Luc, Corné en Ad mee terwijl Gerrit behalve Jan en ondergetekende ook René van de Laak van de ODC-veteranen in de auto had. René had vorig jaar als scheidsrechter zoveel indruk gemaakt dat de Duitsers hem graag terug zagen komen. Gerrit had mobilofoons meegenomen zodat de beide auto's met elkaar konden communiceren. Dat leverde de nodige hilariteit op waarbij de heer Aarts natuurlijk zijn ongekende spreekkunsten moest vertonen. Rond een uur of zes arriveerden we bij het Gästehaus van Bruno Spieß gelegen in het plaatsje met de mooie naam Kirrweiler. Omdat zo'n beetje iedereen in deze streek wijnboer is, verwelkomden de gastheer en gastvrouw ons met een wijntje. Maar niet alle ploeggenoten zijn wijnliefhebber wat er in resulteerde dat de ene tevergeefs naar een plantenbak zocht terwijl een ander vroeg of ze geen bier hadden.
Vervolgens vetrokken we lopend in de richting van het sportveld van TuS Diedesfeld. Een klein halfuurtje volgens onze gastvrouw, een kleine twee kilometer volgens mijn uitdraai van Google Maps. Daar bleek allemaal weinig van te kloppen. Over de boerenweggetjes en tussen de wijngaarden bleven we maar zoeken. Uiteindelijk werden we door een stel hardlopers op het goede spoor gezet en vonden we het afgelegen sportcomplex. Daar werden we verwelkomd door Hilmar waarmee onze Delegationsleiter Wim de afgelopen maanden nauwe contacten had onderhouden. Eindelijk konden we aan tafel. Op het menu stond Spießbraten met "Zwiebeln". Nou die "Zwiebeln" (uien) dat hebben we geweten. De volgende dag waren we allemaal kleine Silvio-tjes, zoveel gassen ontsnapten er uit Darmstadt. Inmiddels was ook auto nummer drie (William van Beek, Henri, Marty en Ton) gearriveerd en werd de avond gevuld met het naar binnen werken van grote pullen bier aan lange tafels. Ook dat hebben we de volgende dag geweten. Inmiddels was het al na middernacht en moesten we nog terug naar het hotel. Wie wist ook al weer de weg terug? Vraag niet hoe maar uiteindelijk zijn we er toch gekomen waarbij ik me nog kan herinneren dat ik met René net weer aansluiting bij de groep kreeg toen ik gebeld werd door wat ODC-veteranen om ons succes en veel plezier toe te wensen. Jongens van ODC, nog bedankt voor deze morele steun!!
Zaterdag
Op de wedstrijddag zaten we al om 8.00 uur aan het ontbijt bij de aardige mevrouw Spieß, door ons liefkozend "Mutti" genoemd. Daarna op naar het voetbalveld waarbij wel al besloten hadden om dat niet meer te voet maar met de auto te doen. Nadat we ons hadden omgekleed, begon de openingsceremonie waarbij de Spielführers (in ons geval Gerrit) zich met een pupil aan de hand moesten melden voor een mast met daarin de nationale vlag. De 16 deelnemende teams kwamen uit 12 verschillende landen. Maar eerst moest de ene na de andere hoogwaardigheidsbekleder nog een woordje doen. Het meest in de smaak daarbij viel nog Weinprinzessin Caroline, vooral bij Luc. Na een ceremonie van bijna een uur ging het toernooi dan eindelijk van start. Onze eerste tegenstander was het veteranenteam van Borussia Dortmund, de Duitse kampioen. William meende Jürgen Kohler te herkennen en ik dacht zeker dat ik Stefan Reuter in het veld zag staan. Binnen de kortste keren stonden we met 1 - 0 achter. Na een scrimmage werkte Henri aan de andere kant de gelijkmaker maar toch maakte de BVB vlak voor tijd nog de winnende. Een onnodige nederlaag, een kwestie van te veel respect voor de tegenstander. Uiteindelijk bleek overigens dat Dortmund geen enkele oud-prof in de gelederen had dus het respect was uiteindelijk voor niks geweest. Daarna troffen we de Polen. Na wat grapjes over stucwerk, bleek dat dit team echt heel goed was. We verloren met 2 - 0 en de uitslag had groter kunnen zijn als Wim met een perfecte reflex niet een strafschop had gekeerd. Na de Polen kwamen de Oostenrijkers uit het ski-dorp Mayrhofen. Via Luc kwamen we voor het eerst op voorsprong maar na een tegendoelpunt in de laatste minuut waarbij de bal met de hand werd meegenomen (niet gezien door de scheids) eindigde deze wedstrijd in een remise. Daardoor werden we laatste in de poule en kwamen we in de verliezersronde terecht. Tegenstander daarin waren de Tsjechen. Weer kwamen we op voorsprong via Luc. Maar de onevenwichtige samenstelling van het team (te veel aanvallers), het gebrek aan een echte spelverdeler en onenigheid over de spelwijze (voorwaarts druk zetten op z'n Cruijffs of de tegenstander laten komen op z'n Mourinho's) braken ons op. In de laatste paar minuten scoorden de Tsjechen twee keer en liepen we tegen een nieuwe onnodige nederlaag op. Via de sms had Wil den Ouden ons al getipt om ons vooral op de derde helft te concentreren en door dit resultaat konden we daar meteen gehoor aan geven. Het toernooi werd uiteindelijk gewonnen door de Polen die na strafschoppen de Fransen versloegen. Opmerkelijk was dat de winnende strafschop werd benut door de Poolse spits die eerder tegen ons zijn inzet gekeerd had zien worden door Wim.
's Avonds was er de prijsuitreiking met feestavond (Sommernachtsparty) waarbij de muziek werd verzorgd door niemand minder dan Samba Jack, een zingende man met een heel orkest in zijn orgeltje. Aan elk team gevraagd was om een bijdrage te leveren aan de feestelijkheden. Wij hadden er voor gekozen om het clublied van Essche Boys (Blauw en Wit) ten gehore te brengen, niet alleen in het Nederlands maar ook in steenkolen Engels, Frans en Duits. Het sloeg, al zeg ik het zelf, in als een bom. Maar misschien kwam dat wel omdat Gerrit het lied fijntjes had geïntroduceerd met de mededeling dat de melodie afkomstig was van een oud Engels strijdlied (Bless ‘m all) uit de Tweede Wereldoorlog. Als je het lied wilt horen, klik dan op de volgende link
http://dl.dropbox.com/u/16629656/Blauw%20en%20Wit.mp3 (even geduld a.u.b. en helemaal afluisteren)
Het was daarna een hele opgave om opnieuw al die grote pullen bier naar binnen te moeten werken. Jan Aarts kon zelfs helemaal geen bier meer zien waardoor hij zich spontaan kon aanbieden als BOB. Met z'n allen in Williams bus en met Jan achter het stuur, vetrokken we ver na twaalven weer naar ons hotel. Het was alleen jammer dat niet alle wijn van René (door Hilmar steeds "René van de Laak, Internationale Schiedsrichter" genoemd) de feestavond overleefde.
Zondag
Om acht uur zaten we de volgende morgen met een duffe kop weer bij Mutti aan het ontbijt. Niemand had veel praatjes behalve Jan (wie anders) die zo hard als hij kon maar "Blauw en Wit" bleef zingen. Daarna reisden we af naar huis waar we tegen de middag arriveerden.
Al met al was het een geslaagd weekend. Voetballend konden we weinig potten breken maar dat mocht de pret niet drukken. Als het goed is, zijn er nog wat foto's en filmpjes (Marty) gemaakt. Die zullen we ongetwijfeld nog wel een keer zien.
Â
 