Omdat ik vandaag wegens de zoveelste spierblessure wederom niet kon mee voetballen, is "in overleg" met Sjef Engelbart besloten dat ik vandaag het verslag van de veteranenwedstrijd Essche Boys - ODC zou schrijven. Ik probeerde dit klusje nog bij Sjef in de voetbalschoenen te schuiven door te zeggen dat ik geen pen en papier had meegebracht (was ook zo!), maar deze missie faalde jammerlijk. Sjef onderbrak prompt de broodnodige warming-up en haalde snel pen en papier uit het Essche kleedlokaal. Uit goed fatsoen heb ik toen maar de perstribune opgezocht aan de zijlijn, welke overigens druk bevolkt werd door allerlei reservespelers afkomstig uit het Essche dorp. Het team van Esch was vandaag namelijk overcompleet, zodat er wel 6 of 7 spelers konden genieten van het prettige voorjaarszonnetje. Diverse basisspelers van Esch opteerden ook nadrukkelijk voor een zetel op deze tribune, maar niemand "op de bank" wilde zijn plek afstaan. Opvallend was dat 2 van de 3 ODC-reserves ook ergens bleven steken onderweg. Alleen Dirk zat in de ODC dug-out, maar A.v.W en J.K. (verdachte personen worden alleen met initialen genoemd) hadden de warming-up overgeslagen en zaten nog op het zonovergoten terras van de Essche kantine.
De aftrap werd even uitgesteld omdat de wedstrijdbal werd afgekeurd wegens het feit dat deze "te slap" was. Achteraf kunnen we niet anders dan gemeenschappelijk concluderen dat deze slappe bal prima gepast zou hebben bij de slappe hap op het veld. Wil den Ouden, hij bleek achteraf de beste bankzitter, knalde een andere bal het veld in zonder waarschuwing. Mijn tweelingbroer, staand bij de middenstip, kreeg deze voltreffer te verwerken. Dit maakte maar weer eens duidelijk dat Wil zijn traptechniek nog goed op peil heeft. Jammer voor Esch dat dit later in de wedstrijd niet of minder het geval was.
De 1e ODC-kans was voor Jos van Weert, maar zijn Berg-kopbal ging dus naast. Even later was dezelfde Jos wel doeltreffend. Na een draai op de zestienà la Romario schoot Jos de bal laag in de hoek. René van Kuik was niet kansloos, maar wel machteloos en dus was het 0-1 voor ODC. De wedstrijdbal kreeg de schuld en deze werd ook direct vervangen. Met de nieuwe bal maakte Esch snel gelijk. Over rechts kreeg Jurgen Spikmans veel vrijheid. Zijn voorzet bereikte Gerrit Stubbe. Met een bekeken "knal in de kruising" was Bruce verslagen. Gerard dwong hiermee meteen een publiekswissel af en mocht plaatsnemen op de stoelen. William van Beek was de pineut, hij moest invallen. Logische wissel: een spits voor een spits. De wedstrijd sleepte zich voort met weinig hoogtepunten. Ben Welvaarts schoot op doel, maar niet doeltreffend. Jos van Weert kon de bal net niet intikken. Rond de 20e minuut kwam ODC toch op 1-2 door een doelpunt van Raiko. De buitenspelval werd listig omzeild en Raiko kapte en liet de Essche doelman andermaal vissen.
Wim Kuis had het trucje met bewondering bekeken zodat ook hij namens Esch kon ontsnappen aan de buitenspelval. Maar in plaats van te kappen besloot Wim een schuiver te plaatsen. Bruce liet zich niet van de wijs brengen en tikte de schuiver routinematig naast. De beste kans voor rust was nog voor Willem Rovers. Deze snelle en goed voetballende speler maakte iedereen bij ODC gek met zijn capriolen, maar scoren deed hij niet. Zijn inzet rolde voorlangs en zo kon er gerust worden met een 1-2 tussenstand. In het Essche kleedlokaal kwam de wisselcarrousel nu goed op gang. Er werd druk geschoven met poppetjes en linies, maar een tactisch plan kon ik niet ontdekken. Gelukkig hield Esch goede hoop en was niemand echt verdrietig over de achterstand. Esch leek tactisch uit het lood geslagen omdat enkele vaste koppels (Sjef en ondergetekende) en Ben Welvaarts en Henri Scheutjens niet gesignaleerd konden worden. De vaste patronen hadden hieronder zwaar te lijden. In de 2e helft zou in ieder geval Henri gekoppeld worden aan Ben Welvaarts. Ik vreesde het ergste..................Tot mijn niet geringe verbazing had Ben Welvaarts zich echter gewisseld tijdens de rust. Achterafgezien was dit geniaal! Henri ging uit pure armoede rechtsbuiten voetballen, zodat hij toch bij Ben Welvaarts, die dus langs de zijlijn stond, in de buurt stond. Maar de vooraf gevreesde clash bleef dus achterwege.
Esch nam of kreeg het initiatief in de 2e helft, maar wist nauwelijks een kans af te dwingen. De uitvallen van ODC hadden gevaarlijker kunnen zijn dan alle goede bedoelingen van Esch, met de nadruk op "hadden". Een mooie voorzet van Adi van Wijk (ook ingevallen) op Raiko werd niet afgerond. Peter Verhoeven stoomde op maar werd gevloerd. De Essche muur mocht plaatsnemen op 7 meter. Deze nieuwe Essche regel bleek later nog een tegenovergestelde variant te kennen, zodat toen de ODC-muur op ongeveer 11 meter moest plaatsnemen. De vrije trap van Peter ging naast en de volgende kans was voor Esch. Pingeldoos Willem Rovers werd door ODC gemangeld binnen het beruchte gebied en gedecideerd wees scheids Jan den Ouden naar de stip. Volgens velen een terechte penalty en ik sluit mij daarbij aan. Topschutter William van Beek werd aangewezen om het vonnis te voltrekken, maar hij faalde. Hij schoot hard maar niet zuiver genoeg in en het is hier dat ik met gepaste trots vermeld dat Bruce de bal klemvast redde. De ook door mij opgelegde druk op Bruce heeft hem absoluut niet doen bezwijken. Integendeel! Wie kent er nu nog ene Frits Vortman? Esch zag het nutteloze van hun missie in. Marty kreeg last van een oude Spoordonkse-blessure (toevallig de wedstrijd die Esch ook verloor?). Hij sprintte naar de kant met een hamstringblessure. Toch merkwaardig en ik kan het weten. Bij nadere ondervraging bleek zijn string te knellen tussen zijn hammen...... Hoe het ook zij, Sjef Engelbart moest opnieuw invallen. Maar de eindstand bleek bekend en iedereen had er vrede mee na afloop op het terras . Wij wensen Esch alvast veel succes op hun toernooi in Duitsland (Diedesfeld) deze zomer. Qua bierconsumptie gaan ze zeker hoge ogen gooien en ook voetballend zit het wel snor. Â
 