Essche Boys 1
Kampioen
4e klasse

Het was zondag 20 februari, een grootse dag voor het voetbal en de mensheid. Mark "der grüber", coach van het vierde, primus inter pares der lage landen, generaal der voetballende strijdkrachten, guru voor mediterend Nederland, groot tacticus, plaag voor elke willekeurige verdediging, geniale poetsenbakker en bovenal begenadigde Don Juan vierde zijn 27e verjaardag!

Dit moest natuurlijk zijn weerslag hebben op het team, en dat was zo! Een puike 4-2 overwinning op het 8e werd meegenomen uit Gestel...

Maar het ging niet vanzelf, we beginnen bij het begin.

Robin, onze keeper, had de vorige dag een kunststukje afgeleverd op het podium van Dorpshuis De Es waar ook menig ander vierde lid aanwezig was. Daarom moesten we hem bij het krieken van de dag even uit zijn nest trommelen. Met een ukelele ging GJ onder aan zijn raam staan met naast hem John "borinho" met een Braziliaanse panfluit, daarachter zat Nils achter het drumstel en nam ikzelf de microfoon ter handde. Tesamen speelde we nummers als "wat ruist er door het struikgewas" en "als het gras twee kontjes hoog is". Onze melodieuze tonen brachten de hele looiershof in vervoering en menig mens opende hun deuren en zette spontaan een polonaise in, met Waldo zelf voorop. Al dit gehos en gefeest zorgde ervoor dat Robin even de tijd had om zich aan te kleden. Na nog een toegift "bij ons staat op de keukendeur" konden we onder luid gejuich onze weg vervolgen.

Door dit gefeest kwamen we pas om 09.55 aan op sportpark Dommeldal-zuid. Een viertal spelers van ons was al bezig met de warming up terwijl de rest nog aan het omkleden was. De scheidsrechter vond dit echter geen reden om niet te fluiten voor het begin van de wedstrijd.

Gelukkig werd op aandringen van ons toch de wedstrijd een paar minuutjes uitgesteld, wat een toffe peer dachten we nog.

Afijn, we konden van start en op het kunstgrasveld werden meteen de Essche bedoelingen duidelijk gemaakt: wij kwamen hier voor de drie punten en niks minder. Onder aanvoering van Nils "het beest" ging iedereen volop de strijd aan.

Bart Voets zou een hoofdrol vertolken in deze eerste helft, eerst rondde hij een prachtige solo af en daarna kreeg hij voor vermeend spelbederf de ‘zelfklevende-gebroken-gele-post-it-kaart' van de scheids. Hoe dat zo hoor ik jullie denken?

Onze referee was de gele kaart vergeten en probeerde dit, creatief als hij is, op te lossen door zijn diploma oriëntaals origami in te zetten tijdens het wekelijkse knutselfrutseluur van de KNVB. Met een groene contourknutselschaar had hij van een post-it memoblokje een prachtige gele kaart gefabriceerd die hij nu voor de neus van Bart omhoog hield.

Ondertussen was de wind steeds harder en verfoeider gaan waaien, deze oostelijke luchtstroom sneed door de blauwwitte kledij als een knoertharde ijspriem door een bak Bulgaarse vanillekwark met extra bosvruchtjes en een aangevreten frambozenstruik.

De scheidsrechter had het nog het koudste van allemaal en vroeg daarom aan een speler van Gestel of hij niet misschien zijn handschoenen mocht lenen. Daar trapte deze natuurlijk niet in, wat hem bijna op een ‘zelfklevende-gebroken-gele-post-it-kaart' kwam te staan.

Fijn voor onze scheids was dat hij meteen na de gelijkmaker van Gestel (een warrig schot van afstand) mocht fluiten voor de rust. Iedereen naar de halve bakjes warme thee.

Echter was ons verblijf in de behaaglijke kleedkamer van korte duur. Koud zaten we nog geen minuut binnen of een spervuur van windjes vloog door de tent. Deze walm zorgde er voor dat iedereen binnen 4 seconde weer buiten stond, het was net een school blauw-witte makrelen op het droge, zo was men naar adem aan het happen. Ook nu bleek weer dat sommige van het vierde flatuleren tot kunst hebben verheven, de bekertjes van de thee waren zelfs gesmolten door deze zure brem.

Als de scheidsrechter in de buurt was geweest had hij een aantal van ons zeker getrakteerd op een ‘zelfklevende-gebroken-gele-post-it-kaart' en een schoon pampertje wellicht.

Maar goed, enigszins opgewarmd konden we aan de tweede helft beginnen. Het was koud, maar dat namen we maar voor lief, niemand ging terug die kleedkamer in, nog niet voor al het goud op de wereld.

Tijdens de tweede helft scoorde we warempel nog drie keer, de een nog mooier dan de ander. Nick plaatste een schot op zo'n artistieke manier dat iedereen dacht dat ie naast zou gaan, maar deze viel toch mooi aan de goede kant van de paal binnen.

Ook Nard maakte weer een mooie goal, een prachtig stiftje van 20 meter over de keeper heen en de laatste kwam op naam van JP na een oogstrelende aanval over 4-5 schijven. Genialiteit ten top.

Het was het surplus aan kwaliteit die ervoor zorgde dat de goals er zo mooi in gingen, hoewel de keeper niet geheel vrij uit ging. De scheidsrechter stond te popelen om hem daarvoor de ‘zelfklevende-gebroken-gele-post-it-kaart' te geven, maar hield toch maar zijn plasje op.

Tussen onze 3e en 4e goal door had Gestel nog tegen gescoord, een vrije trap werd op fraaie wijze ingekopt door die dekselse spits van hun. Maar geen moment nog kwam de Essche overwinning in gevaar.

Robin werd nog wel enkele malen gemaand tot het snel pakken van de bal, maar ja dan moeten ze de bal ook niet zo ver naast schieten, daar kunnen wij ook niks aan doen.

Toen de scheids voor den laatste maal op zijn fluitje blies liepen we trots van het veld af, na deze overwinning staan we zelfs bovenaan! Wel van het rechterrijtje maar een kniesoor die daar op let.

Een mooie zege, we hadden gewerkt als paarden en zo rook het ook nog steeds in de kleedkamer: alsof er een kudde wilde Belgische knollen in hadden zitten schijten, dat kan ik je op een ‘zelfklevende-gebroken-gele-post-it-kaart' meegeven.

Alaaf

JvB

 
PS
Aankomend weekeinde wordt er niet gespeeld door het gezelligst voetballende elftal van regio Zuid 1. Dan is het KKF op de velden van Essche Boys waar ook wij als team een galavoorstelling zullen geven, komt allen kijken en u zult uw ogen en neus niet geloven.