Essche Boys 1
Kampioen
4e klasse

Elke week na de wedstrijd komen er bij mij suggesties binnen voor de titel van het verslag. De originele titel die er deze keer boven staat, is ontsproten aan het brein van onze jongste veteraan Michel. Uit tegen De Bocht is voor Essche Boys altijd een lastige wedstrijd. Het is altijd wel apart om op dat kleine veldje aan de Oude Grintweg te spelen. Zo is er een mooi scorebord waarop je de stand en de tijd kunt volgen en waarbij het woord "GOAL" rood opflikkert bij een doelpunt. En het lijkt soms ook wel of het veldje zo zijn eigen regels heeft.

De veteranen van Essche Boys begonnen weer met een stevige bankbezetting. Opvallend was dat één van die bankzitters William P was, normaal gesproken een man met een gegarandeerde basisplaats. Een andere bankzitter was Ad, net terug van een blessure. Ad mocht na twee minuten echter al vol aan de bak omdat keeper Wim door zijn knie was gegaan. Ad in het doel dus. Hij zou vooral in de eerste helft niet zo veel te doen krijgen. De keeper aan de andere kant had z'n handen vol. Hij zag de ene na de andere Essche aanval op zich af komen. Nadat we al een kans of vijf/zes gemist hadden, was het eindelijk raak. Silvio stond aan de basis van dat doelpunt. Bij het uitverdedigen roeide hij een bal stevig naar voren. Of het nou zo bedoeld was of niet maar opeens stond William van Beek oog in oog met de keeper, 0 - 1 dus. Even later raakte ikzelf bij een corner de bal het laatst en was het 0 - 2. Dat was ook de ruststand.

In de rust werd er flink gewisseld. Ik geloof dat er vijf uit gingen en vier in kwamen. Eentje te weinig dus. Maar ook dat werd snel opgelost. De jongens van De Bocht kwamen opeens een stuk feller voor de dag dan voor de pauze. Wat zou er in de thee hebben gezeten? Ad moest zowaar een paar keer handelend optreden. Kappen en draaien in de eigen zestien en steeds kiezen voor de voetballende oplossing. Hoogtepunt was een actie waarbij een tegenstander door aan het jagen was op Ad bij een terugspeelbal. Ad nam de bal aan en speelde rustig in op René P. Tegen de Bocht-aanvaller die hijgend op hem af kwam zei hij "Wat gaat het toch vlug hè, jongen". Kansjes kregen we nog wel wat maar weer gingen ze er niet in, soms ook omdat er iemand buitenspel liep. Toch werd het nog 0 - 3. En weer ging de bal via mijn schoen in het doel nadat de keeper een vrije trap van Wil den Ouden niet kon klemmen.

Na afloop hebben we genoten van de warme douches en de flessen Bavaria in de gezellige kantine van De Bocht. Volgende week thuis tegen Spoordonkse Boys, (voor Jan Aarts) aanvang 16.00 uur.