Essche Boys 1
Kampioen
4e klasse

Ik zou graag dit verslag willen beginnen met een bedankje namens Quatro voor alle massaal ingestuurde kaarten en schuine mopjes. Onze man in woelmuislederen pak is weer op de been en heeft besloten zijn leven te beteren. Dat wil zeggen: geen vrouwelijke mascottes meer en alleen maar alcoholische dranken als de ‘u' in het uur zit.

Het was zondag, de tiende van de tiende in tweeduizendtien om tien over tien en tien seconden ofwel tijd om naar het voetbalveld te gaan.

Een blik op ‘the new paterdome':

Geen bal te doen, geen mannen in blauw-witte pakken, geen quatro fier zwaaiend met zijn geslacht in de rondte, geen kleintje pils spelend op de klootviool, geen zuurkool krullend om een vers broodje worst, geen dampende keutel gelegd door een blinde knol van de beveiliging en geen olijke cheerleaders gewapend met een grote maat Marlies Dekkers.

Alleen het zoete geluid van een peloton regenwurmen die zich smakelijk door de grasbodem heen aan het vreten waren. Het kon geen toeval zijn, alle heren van het vierde lagen nog op één oor, lichtjes schurkend tegen hun teddybeer aan, nu hoor ik jullie denken "tien over tien? Maar jullie moesten toch voetballen?"

Natuurlijk! Maar we moesten deze keer om twaalf uur pas, ons competitieschema is voort helemaal aangepast aan onze vedette John "Borinho" Vorstenbosch met wie het maar niet wil lukken om op tijd in de kantine te zijn als we om 10.00uur moeten spelen.

Met het ruime aantal van 15 gingen we op pad op zoek naar geluk en vertier en als extra kers op de taart hadden we Dennis Vorstenbosch zo gek kunnen krijgen om ons te komen assisteren, bedankt nog daarvoor!

Dirk had er voor gezorgd dat de kledij de frisse geur had van een fleurig heideveld in bloei tijdens de lente, heerlijk, jammer genoeg zorgde het barbaarse vierde er voor dat de fijne tedere frisheid er binnen no time uit gerookt was en het in de kleedkamer binnen 5 minuten rook alsof er een mammoet tussen de lavendelbosjes had zitten schijten.

À propos tijdens de warming up kwam onze grootste kracht dit seizoen naar boven: het goed kunnen presteren zonder dat er een bal in een straal van 50 meter is. Die wit leren ronde dingen waren helaas over het hoofd gezien door de technische staf tijdens laden van de bus, een schoonheidsfoutje zullen we maar zeggen. We moesten ons nu maar zien te redden met pasjes jazzballet en een goede pot verstoppertje, Mark ‘der grüber' draaide zich om en begon te tellen

1....

2.....

3.......

De fijn besnorde scheidsrechter vond het nodig om de wedstrijd van start te laten gaan, en tja, wie zijn wij dan om daarin niet mee te gaan.

De wedstrijd werd gespeeld op kunstgras dus wij konden onze fabuleuze techniek weer eens ouderwets mooi tentoon gaan spreiden wat ook zonder meer gebeurde.

Na 2 keer te hebben geschitterd door afwezigheid nam Thijs Martinus Wilhelmus "het derde tepelhof" van Schijndel de oude vertrouwde linkshalf positie weer in, en je merkte het gelijk aan de rest van het team, iedereen trok zich aan deze illustere balvirtuoos op.

Hij deed gelijk van zich spreken door met een fabuleuze kopbal liefst 21 man op het verkeerde been te zetten, natuurlijk was dit wel zo bedoeld, dat kan niet anders als je zo'n surplus aan kwaliteiten bezit.

Maar toch zou hij niet de man van de wedstrijd worden, maar daarover na de pauze meer.

Net voor de rust moest GJ helaas afhaken, wederom speelde een pijnlijke hamstring hem parten. Zijn plek werd overgenomen door de hofNard van het vierde.

Met de brilstand op het bord schoten we allen de kleedkamer in voor het welverdiende bakske thee.

Er werd in de rust niet getornd aan de opstelling, alleen Martijn Brands maakte zijn rentree ten faveure van Braziliaanse Borinho.

Borinho Faria de Compostella Carvalho Beukenootje speelt sinds deze zomer bij heren 4 en is weggeplukt uit de zelfde favela als waar Sebastiano de Cruz Flatinho ooit begonnen is. In de schaduw van het enorme Jezusbeeld hielden deze 2 superspitsen voor het eerst een bal hoog en schoten voor den eerste maal op een doel gemaakt van een oud vissersnet en een roestig olievat.

Deze Braziliaanse speelsheid zou er deze middag weer uitkomen bij Sebastiano, in de tweede helft was het eerst via een geplaatst schot die precies langs de goede kant van de paal uitkwam en daarna via een klutsbal waarmee de zeer verdiende 0-2 eindstand op het bord werd gezet.

Sebastiano mocht na de wedstrijd ‘de-gedraaide-loer-speler-van-de-week-trofee' in ontvangst nemen, zeer terecht, met 6 doelpunten in 4 wedstrijden is hij nu teamtopscoorder en bovendien een van de gewildste plaatjes die men bij de boodschappen bij de Spar kan krijgen.

Nog een andere opvallende speler was ook deze middag Nils, vorige viel deze bon vivant al op door met een schitterende omhaal de harten van voetbalminnend Nederland te stelen. Deze middag had hij iets groters in petto.

U kent waarschijnlijk wel nog de fabuleuze passeeractie van Diego Armando Maradona op het WK van 1986 tegen Engeland. Nou dit was ongeveer hetzelfde alleen ging het hier niet om een begenadigd talentvol goed gebruinde Argentijn met een weelderige bos zwarte krullen maar om een spierwitte Finse zwaan met sluik blonde manen.

Ik schets u de situatie:

Nils krijgt de bal ter hoogte van de middenlijn. De aanname. Perfectie. De gedachte ‘homo sapiens non urinat in ventum*' gaat door het hoofd. De blik. Stilte. De linkerwenkbrauw lichtjes gefronst. Dan de beweging. 3 aanvallers het bos in. De rechtervoet op de bal. Quasinonchalant. De bal achter het standbeen langs. 5 spelers op het verkeerde been. Dan de doortocht. Nog 2 verdedigers te gaan. Met twee voeten tegelijk op de bal. Een pirouette. De overgebleven 2 met een kluitje het riet in. Stilte. In de verte alleen de keeper. Een zuchtje wind blaast een mestkeverbal van stront over het veld. Stilte. Met buitenkant rechts de bal vooruit. Keeper komt op hem af. Woest. Driest. Dan een schaar! Nog een schaar! En ach kom, nog een. Het vrije doel in zicht. Maar de voetbaltechnische lust nog niet bevredigd. Een spurt richting de linkerpaal. De broek losjes op de enkels. De witte bal tussen de nóg wittere billetjes. Beiden handen gekromd om de paal. Als een slingeraap boven op de goal. Een vreugdedansje (the funky chicken red). Nog geen voldoening. Stilte. Een oogopslag. Een tjilpende krekel op de achtergrond. De blik vindt de kantine. Een salto. Naar de bar. 4 bier, 1 pils en een gepelde nuts. Een slalom om de tapkranen. Dan de sliding van de grillige kantinejuffrouw. Ontweken. Een tapdansje op de bar. Uitdagend. De voorzitter van Brabantia opent de deur naar buiten. Het verzoek. Ingewilligd. Een volle sprint terug naar het veld. En weer naar de kantine om de bal te halen. Nog steeds een open goal. Een loei! En een peer! En daarna het schot. Ingooi Brabantia.

En dit was het laatste hoogtepunt van deze enerverende wedstrijd en de scheidsrechter blies dan ook voor den laatste maal deze middag.

6297...

6298....

6299.....

6300, ik kom!

Der grüber draait zich om en tot zijn grote ergernis heeft er niemand de moeite genomen om zich te verstoppen. Een geweldige scheldkanonnade richting onze bezweten snoetjes. Maar toen hij de eindstand hoorde was alles weer koek en ei en stond hij fier als een hond met 7 staarten zijn manschappen te bewonderen.

Eind goed al goed.

Met de 0-2 op zak werd de A2 terug bedwongen waarna we nog net konden aanschuiven op het zonovergoten terras van het Witje vanwaar we de tweede helft van het vlaggenschip konden aanschouwen. Maar na 3 overwinningen op rij weet iedereen wel welk elftal het echte vlaggenschip is van Essche Boys.

Nou dat was het alweer voor dit verslag, ik hoop dat ik jullie lieve lezeraartjes weer mag begroeten volgende week, al dan niet langs de lijn, komt allen!

De zuurkool staat klaar.

 

*Een wijs man plast niet tegen de wind in