Essche Boys 1
Kampioen
4e klasse

De wedstrijd tussen de veteranen van Essche Boys en Avanti eindigde gisteren in 5 - 5. Het was "the day after the night before". Na de goed verzorgde feestavond van afgelopen vrijdag was de vraag wat de invloed zou zijn van de hamburgers, speklappen en satéstokjes op het duel tegen Avanti. Als u de uitslag ziet mag u zelf de conclusie trekken. Ik kan me uit de geschiedenis van het hedendaagse voetbal maar één wedstrijd herinneren die ook in 5 - 5 eindigde. Dat was een vriendschappelijk duel tussen Nederland en België dat de geschiedenis in zou gaan als de zgn. "Cinq - Cinq wedstrijd". Wat ik daar nog van weet is een weergaloos doelpunt van Edgar Davids en schutterende Nederlandse verdedigers. Ik heb het even opgezocht. Het was op 4 september 1999 in de Kuip, Kluivert scoorde drie keer en Davids twee keer. Ook de Kroatische Belg Branko Strupar scoorde twee keer (0 - 1 en 0 - 2). Via bijgaand linkje is dat nog eens terug te zien op YouTube.

http://www.youtube.com/watch?v=Ed1_e-VQxNE
De Schijndelse Strupar gisteren heette Marcel en voor de Essche ploeg er erg in had, had deze spits al twee keer het netje gevonden. Wat kon Essche Boys daar tegenover stellen? Ook gewoon twee doelpunten. Na een mooie aanval over rechts leverde Henri een afgemeten voorzet af die door Antoine bij de tweede paal feilloos werd binnengekopt: 1 - 2. Even later werd het gelijk. Een corner van Antoine kwam via mijn hoofd bij de attente Henri die met buitenkantje rechts (ja alweer!) knap binnen tikte. En zo stond het 2 - 2. En dat leek ook de ruststand te gaan worden. Maar dat liep even anders. Op slag van rust werkte een Avanti-verdediger de bal hard en hoog weg. De bal ging in de richting van het doel. Een klusje voor René van Kuik hoor ik u denken. Maar nee. René was er niet bij deze keer. Zijn vervanger in het doel was Wim, Esschenaar met Schijndels bloed. Wim heeft het als vervanger van René de afgelopen jaren altijd prima gedaan met als hoogtepunt de met 0 - 2 gewonnen uitwedstrijd vorig jaar tegen Best Vooruit. Daar keepte Wim de wedstrijd van zijn leven. Nu weer terug naar dat moment vlak voor rust. Sommigen van ons dachten dat ze de Schijndelse leider een teken aan Wim zagen geven. Wat er precies gebeurde is moeilijk na te vertellen maar de bal lag uiteindelijk in het doel: 2 - 3. Zo gingen we de rust in. In de tweede helft kwam William van Beek er in en die deed gelijk van zich spreken. Bij een corner vanaf rechts vroeg Antoine aan William "Wor wildem hebbe?". "Op munne kop natuurlijk" zei William. En zo gebeurde het. Keeper en verdediger botsten op elkaar en de bal ging via het hoofd van William in de touwen: 3 -3. Daarna was het er op en er over. Antoine werd binnen de beruchte lijnen neergelegd en William knalde de penalty onberispelijk binnen: 4 - 3. Het werd ook nog 5 - 3. Weer was het William die scoorde. Hij ging alleen op de keeper af, wachtte tot deze naar de grond ging en met een stiftje verdween de bal in het net. De wedstrijd leek binnen maar ook dat liep weer anders. In de laatste tien minuten schakelden de Schijndelaren een tandje bij om langszij te komen. En dat lukte. Twee keer scoorden ze met een schot van afstand waarbij Wim twee keer de pech had dat hij er net niet bij kon. Na het laatste fluitsignaal stond er 5 - 5 op het scorebord.

Een speciaal woord nog voor onze Tattoo Gerard. Vorige week werd hij vanwege zijn opkomende acties aan de rechterkant nog Gregory van der Loo genoemd. Nu kwam hij met opgestroopte mouwen het veld oplopen. Om de tegenstander te intimideren met zijn vers gezette tatoeages zodat hij nog meer op Gregory leek. Zijn vrouw Sjanet was van de week in Den Bosch speciaal wat plakplaatjes wezen kopen. Hoe ouder hoe gekker zullen we maar denken. Tijdens het douchen bleek trouwens dat hij de plakplaatsjes niet alleen op zijn armen had gezet.