Essche Boys 1
Kampioen
4e klasse

Zeventien veteranen reisden afgelopen zaterdagmiddag af naar het mooie Biezenmortel voor het jaarlijkse uitje tegen de plaatselijke VCB. Vorig seizoen deden ze ons verbazen en wisten ze warempel van ons te winnen. We waren dus gewaarschuwd. William van Beek had zich al voorgenomen om zich niet om te kleden. Naast het veld is zeker zo leuk als in het veld, zo was zijn verhaal. En zeker tegen een tegenstander van het kaliber VCB. Want met alle respect, zo heel goed waren ze nou ook weer niet. Verder was ook de geblesseerde Silvio meegekomen. Niet zozeer als voetballer maar meer als oppasvader zodat ook Antoine mee kon spelen. Voor de wedstrijd werden er foto's gemaakt voor het Sparvoetbalplaatjesalbum. Daarvoor was zo veel tijd voor nodig dat een fatsoenlijke warming up er niet in zat.

Vier reserves, William, Silvio en leider Jozef namen plaats op de bank. Een zwaar bezette bank, zo werd gezegd. Als de bank het maar zouden houden. U merkt het al: voetbalhumor. Ik zat zelf ook op die bank en ik moet toegeven dat William gelijk had. Naast het veld is het erg vermakelijk. Maar misschien is dat wel uniek bij de veteranen van Essche Boys. Bij veel tegenstanders wordt er nog al eens onderling gemopperd bij mislukte acties en doelpunten van de tegenpartij. Bij ons is dat niet zo. Bij ons moeten ze worden opgeraapt van het lachen bij een mislukte actie van een eigen speler. Er werd zelfs hartelijk gelachen toen VCB bij een 3 - 0 voorsprong een tegendoelpuntje kon scoren. Vooral William kwam niet meer bij. Dan toch maar even het wedstrijdverloop. Al snel kwamen we op voorsprong door een doelpunt van Henri die de bal met buitenkantje rechts (ja u leest het goed) koelbloedig in de hoek schoot naar voorbereidend werk van Michel. Daarna was het de beurt aan Rini van Grinsven. Vijftien jaar niet meer in het veld gestaan en dan doelpunten maken alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Zowel de 0 - 2 als de 0 - 3 kwam van de voeten van deze man die vermoedelijk de hele week zijn spieren en gewrichten nog wel zal voelen. We gingen rusten met een stand van 1 - 3 waarbij aangetekend moet worden dat Henri en Corné (klassiek gevalletje van een hamstringetje) de rust niet haalden.
Na de pauze verhuisden we van het bijveld naar het hoofdveld van VCB en begon het te plenzen. Maar we bleven ook doorgaan met scoren ook al werden er nog steeds heel wat open kansen gemist. De ingevallen Jurgen (zoekt nog een babysitter voor de donderdagavond) tikte koel de 1- 4 binnen op aangeven van weer Michel. Daarna was het tijd voor het mooiste doelpunt van de middag. Aan de rechterkant rukte Gregory van der Loo (nu de tattoo's nog) op zonder dat een tegenstander vat op hem kreeg. Zijn pass ging via Michel naar de ook ingevallen Gerrit en met een bekeken boogbal passeerde de man die zegt alleen maar te komen voetballen om te kunnen douchen de vijandelijke keeper: 1 - 5. Daarna bleven we kansen missen en schoot VCB er nog een bal in die door mijzelf nog werd geraakt. De mooiste gemiste kans kwam op naam van Rini. Rini stond eigenlijk voor een leeg doel toen Michel hem aanspeelde. Even leek het er op dat hij de bal eerst wilde kussen alvorens 'm in de touwen te schieten. Bij nader inzien denk ik dat zijn vermoeide benen hem niet langer konden dragen en dat hij daarom door zijn hoeven zakte op het natte veld. De hilariteit op en vooral naast het veld steeg tot ongekende hoogten. Toen alles weer rustig was geworden deed Michel waar we eigenlijk al de hele middag al op hadden zitten wachten: scoren. Hij bepaalde aldus de eindstand op 2 - 6.

Volgende week zaterdag thuis tegen Avanti, een iets sterkere tegenstander. Maar zonder de jongens van de Zinkunie die dan een personeelsfeest hebben. Over feestje gesproken: a.s. vrijdag 1 oktober vanaf 20.30 uur is het veteranenfeest seizoen 2009/2010/2011. Als dat maar goed gaat zaterdag.