Essche Boys 1
Kampioen
4e klasse

En toen was het alweer tijd voor wedstrijd nummertje 2 van onze competitie, en we mochten nog thuis ook! Wat een feest.

Maar voordat we de wei in werden gejagen mochten we eerst op de foto voor de Panini plaatjes van de Spar. Ik denk dat er veel kinderen zijn die nu al ruzie maken om het plaatje van een bezopen Thijs van Schijndel of die een eerste druk John Vorstenbosch willen ruilen tegen een dubbele Rob vd Steen.

Een zomergriepje had zich meester gemaakt van enkele spelers van ons anders altijd zo fitte hoender elftal. Nils "het lihanboutje" ging gebukt onder deze slopende ziekte en leegde, op professionele wijze, zijn gehele maaginhoud in de berm, of was dit van de wedstrijdspanning? We kunnen alleen maar raden.

Hij was wel meteen weer zo vrolijk als een Frans en danste opgewekt de horrelepiep met de pantalon op kwart voor 11.

Dat er meer mensen waren die zenuwachtig waren voor de wedstrijd was wel te ruiken, de rectale loftrompet vierde hoogtij en schalde luidruchtig door kleedkamer 1. De sansaferias gingen spontaan slap hangen, en onze neuzen ook, maar ze stonden gelukkig wel allemaal dezelfde kant op.

Na een zware jeu des boules stage de dag hiervoor hadden de meesten zichtbaar veel spier- en koppijn overgehouden aan dit evenement, en gezien het grote formaat van koppen was er dientengevolge ook veel pijn.

John Vorstenbosch dacht dat het zijne tijd wel zou duren en negeerde de wekker, hierdoor schoof hij later aan bij het keurkorps, ach we zijn de moeilijkste niet!

Er had ook nog een lastminute transfer plaatsgevonden: Nard vd Langenberg komt onze toch al enorm talentvolle spelersgroep versterken en Martijn Bergman had ook tijd gevonden om in te vallen omdat er een paar talenten Volendam aan het onveilig maken waren.

Al snel na het eerste fluitsignaal lieten we Gerwen blijken dat er helaas voor hun vandaag geen puntje in zat. Met snel combinatiespel en messcherpe aanvallen mag het een godswonder heten dat we niet binnen een kwartier met 12-6 voorstonden.

Gelukkig werden we uiteindelijk toch beloont voor het uitmuntende spel: onze topscoorder Sebastiano, de parel van de hofstad, was het eindpunt van een oogverblindende aanval. Het publiek trok massaal hun shirtjes uit en gingen er mee staan zwaaien en zongen uit volle borst onze spits toe.

Mark "der grüber" vd Berk gebaarde druk langs het veld om iedereen weer scherp te krijgen en zich niet af te laten leiden van al die toeschouwers die halfnakende een polonaise hadden ingezet met voorop ‘quatro' de immer dronken mascotte van heren 4.

Quatro ontbijt altijd met een schaaltje ontbijtgranen, een harige pruim, een emmer gepekelde rietvoorntjes, een winterpeen en een fles chateaux migraine uit 2002, wat je verder met deze info moet hoor ik je denken? Geef het een plekje en doe er je voordeel mee.

Het rustsignaal klonk over de groene vlakte en zorgde ervoor dat het wat rustiger werd, het publiek ging in de rijen staan voor het bier en quatro nam plaats achter de gokkast, zijn vierde grote liefde naast voetbal, drank en vrouwelijke mascottes.

In de rust sprak der grüber zijn manschappen toe, zijn tactiek werkte tot nu toe uitmuntend, hij hoefde nog niks aan te passen. Om iedereen weer meteen scherp en alert te krijgen klonk de hit van Rick Ashley "never gonna give you up" uit de boomblaster van Martijn van Wijk, en iedereen stond weer als vanouds te swingen. Ik zag Nils weer de horrelepiep dansen, ditmaal met Geertjan en Martijn Brands pakte JP eens goed bij de schouders en tezamen schreden ze van hoek tot hoek door de kleedkamer.

Het was zo gezellig allemaal maar er moest weer gevoetbald worden! De CD werd afgezet en goed opgeborgen en de bidons werden met water gevuld.

Toen we weer het veld op kwamen zagen we dat onze quatro slaags was geraakt met enkele RKGSV supporters, later bleek dat hij avances had gemaakt bij Flatsie de groene schijtlijster, inderdaad de mascotte van de club uit Gerwen.

Nadat alles gesust was konden we met een goed gevoel aan het tweede bedrijf beginnen. Ook deze helft ging als de brandweer alleen telkens lukte het maar niet om te scoren. Ach daar gaat het ook niet altijd om, ook met oogverblind samenspel kun je het publiek verwennen.

En verwend werden ze! De ene ooooh was nog niet weggestorven of de volgende aaaaah was alweer te horen uit alle keeltjes. Een waar voetbalfeest. Een traktatie voor het oog. Een galavoorstelling. Perfectie tot in de details. Barcelona in het kwadraat. Oogstrelend. Finesse. Kort en goed: het was niet om aan te gluren! Een aanfluiting. Een parodie op amateurvoetbal. Bar en boos. Maar wel gezellig, en daar gaat het natuurlijk om! En er is geen enkel team ter wereld dat zo ontzettend gezellig kan voetballen als wij.

Het scorebord zou verder niet meer aangepast hoeven te worden waardoor de eerste 3 punten van het seizoen in de pocket zaten, en belangrijker nog de daarbij behorende overwinningspitcher, we moesten alleen wel snel het glas legen want anders hing quatro er weer met zijn dikke worstenvingertjes in, de vlegel!

Proost!!