Essche Boys 1
Kampioen
4e klasse

Op deze mooie zondag morgen stond LEW uit op het programma. De voorbereiding op de wedstrijd tegen LEW was verschillend voor de spelers van het tweede. Sommige hadden zaterdagavond een verjaardag, andere zijn naar camping Dennenoord gegaan om daar van wat pilsjes te genieten. Zodat zondagochtend om tien uur niet alle gezichten er even fris uit zouden zien, een enkel gezicht was zelfs helemaal niet zichtbaar een en bleek nog op een oor te liggen. Deze beste man een klein half uur te laat, maar zorgde er wel voor dat de jongens voldoende tijd hadden om een volledig sjoeltoernooi af te werken. Nog bedankt hiervoor!

Afijn, na een korte rit belandde de mannen van het tweede dan toch in een wijk die meer deed denken aan een Haïtiaans landsschap. Waar niet veel later zou ook blijken dat de financiële crisis hier haar sporen had achtergelaten, zo bleek dat de hoofdsponsor van LEW onder andere geen nieuwe voetbalschoenen en scheenbeschermers meer kon veroorloven voor een paar van hun sterspelers. Ondanks deze sterspelers kwam Essche Boys na 5 minuten al op voorsprong, na een van de vele prachtige aanvallen over de rechterflank die werden opgezet door niemand minder dan Christ van Schijndel belandde bal uiteindelijk aan de achterlijn bij Paultje van den Dungen die de bal met veel gevoel teruglegde op Sjoerd van de Langenberg. Sjoerd bewaarde echter ook het overzicht en met een fraai overstapje zette hij het centrale duo van LEW op het verkeerde been en bracht tegelijk Willem Rovers in een kansrijke positie. Willem, met al zijn ervaring, was dit natuurlijk een koud kunstje en hij wist wat hem te doen stond en nam de bal aan en schoot deze rustig in de linkerhoek, 1-0! Niet veel later kreeg Essche Boys een corner die na een ouderwetse Engelse scrimmige belandde voor de voeten van balvirtuoos Jens Rutten, deze legde de bal terug op Cees van Weert die vervolgens verwoestend uithaalde! Vanaf de zijlijn werd direct geroepen dat het zou gaan om een eigen doelpunt maar uit de herhaling werd duidelijk dat het toch Cees van Weert was die hiermee aantekende voor zijn eerste doelpunt van het seizoen, 2-0! Hierna werd duidelijk dat niet elke ingestudeerde aanval van Essche Boys in een doelpunt zou veranderen, dit is een aanval die echter volledig voorbij ging aan de ondergetekende verslaggever want die was te druk bezig met het intimideren van zijn directe tegenstander met zijn gloednieuwe tatoeage. Maar naar horen zeggen ging het als volgt: Rene van Kuijk (die overigens op goal stond omdat de rooie Sloopkogel nog altijd geblesseerd was en die andere rooie keeper zonodig moest gaan dansen tot in de vroege morgen) gooide de bal naar Christ van Schijndel, die vervolgens de bal inspeelde op Paul, terugkreeg van Willem, opnieuw inspeelde op Willem, Willem gaf de bal uiteindelijk via Paul weer aan Christ. U begrijpt dat de verdediging van LEW het snot voor de ogen werd gespeeld, maar zij waren niet de enige. Een man met een rooie aanvoerdersband onderschepte verward en in paniek de laatste pass van Paul op Christ door knullig op de bal te gaan staan, wat natuurlijk zorgen voor een hoop gelach langs de kant zorgde maar ook voor opluchting voor alles en iedereen die LEW een warm hart toedraagt. Daarna stortte de verdediging van LEW dan toch als een spreekwoordelijk kaartenhuis in elkaar. Nog voor rust zou het nog 3-0 en zelfs 4-0 worden! De 3-0 kwam na schot van Sjoerd van de Langenberg dat op de paal uiteen spatte en uiteindelijk bij Willem Rovers belandde die wederom wel raad wist met dit buitenkansje, 3-0. De 4-0 was een klassieke pegel, afkomstig van het rechterbeen van Rob. Rob schoot zelfs zo hard dat de bal klapte en daardoor nog z'n drie keer zou stuiteren alvorens deze de doellijn zou bereiken. Daar was het wederom Christ van Schijndel die zonder de bal aan te raken met enkel een puike lichaamsschijnbeweging de keeper op het verkeerde been zette, zodat Essche Boys met een comfortabele 4-0 voorsprong kon gaan rusten.

In de rust besloot trainer Toon Spooren om ‘verse' krachten Dries Mimpen en Ken Olijslagers binnen te lijnen te brengen. Dit bleek al snel een succes want direct na rust was het Dries Mimpen uit een corner wist te zorgen voor de 5-0, zijn eerste doelpunt sinds september 2008(!). De vrouwen langs de kant gingen dan ook volledig uit hun dak en begonnen massaal hun vriendinnen, dochters, kleindochters, nichtjes, zussen, moeders en eigenlijk alles met een lichaamstemperatuur van 37,6 graden te smsen... Omdat met een 5-0 voorsprong de zege Essche Boys nu niet meer kon ontgaan was het veilig genoeg om Michel van de Sande in te brengen, die nog kampte met de naweeën van een uit de hand gelopen feestje en met zijn gedachte meer bij een schone blondine zat dan bij de wedstrijd. Maar Michel verraste vriend en vijhand door met zijn eerste actie meteen een kans te creeën die zelfs voor Adje Wolfs, die met zijn beruchte linkerteen moest intikken, niet meer te missen was! 6-0. Hierna was eindelijk de tijd rijp voor LEW om de eer nog enigszins te redden, na een flipperkastsituatie in het doelgebied van Essche Boys was het uiteindelijk een man van LEW die juigend opstond, 6-1. Tot grote schrik van Michel, die in de rust beloofde zijn schoen op te eten wanneer deze man een doelpunt zou maken! Gelukkig voor Michel was het een zaalvoetbalschoen dus zal hij niet al te veel moeite gehad hebben met het verorberen van dit culinaire hoogstandje. Het slotakkoord was toch weer voor Essche Boys, niet voor de eerste keer deze wedstrijd kwam Sjoerd van de Langenberg oog in oog met de keeper en niet voor de eerste keer deze wedstrijd wist hij het net zelf niet te vinden. Hij struikelde, niet voor de eerste keer deze wedstrijd, over een molshoop, maar nam deze keer gelukkig de keeper mee in zijn val waarna de bal voor het intikken lag en Willem attent reageerde, 7-1! Kort hierna klonk het laatste fluitsignaal waarna tientallen vrouwen uit de omgeving Eindhoven elkaar verdrongen om als eerste Dries Mimpen te feliciteren met zijn doelpunt.

Deze langverwachte overwinning moest natuurlijk gevierd worden in het Witje, waar het nog lang onrustig zou blijven en waar besloten werd dat het volgende verslag geschreven dient te worden door niemand minder dan: Paul van den Dungen!

Met vriendelijke groet Cees van Weert,