Essche Boys 1
Kampioen
4e klasse

Wat moet je verwachten als je tegen een team moet dat alles nog gewonnen heeft? Dat een doelpuntmoyenne heeft van 6 á 7 goals per wedstrijd voor? Dat zover van de bewoonbare wereld af ligt dat zelfs de TomTom in het grote stratenboek moet neuzen voor de juiste route? Juistem: niks.

 
Jullie begrijpen wel: iedereen zat zaterdagavond in pyjama en met natte haartjes voor de kijkbuis met een groot glas roosvicee en een klein pittoresk bakje bolognese chips en lagen vóór 22.30 gewapend met een teddybeer al in diepe laaf. Deze sublieme instelling zou zich 70 minuten lang uitbetalen deze zondagochtend, 18 oktober.

 Na een woelige heenreis met veel wegomleidingen, industrieterreinen, scapino's en b-wegen kwamen we rond 9.45 aan bij het nieuwe complex van vv Tongelre, in het gelijknamige stadsdeel onder de rook van Eindhoven.

 We zagen al gelijk dat we al 1 groot voordeel hadden: we mochten op kunstgras. Dat komt toch ons snel combinatiespel met veel verschillende looplijnen en positiewisselingen ten goede. Dat alleen af en toe de stopperspil in de spits staat, de rechtsbinnen in de goal en de linksbuiten als kantine juffrouw fungeert moffelen we onder het kopje schoonheidsfoutjes weg.

 De warming-up bestond uit ons aankleden want voor een keer op en neer lopen was geen tijd meer: met koude spieren gingen we deze wedstrijd van start. Dat dat ons niet veel uitmaakt bleek wel. Zonder al te veel moeite kwamen we de het eerste kwartiertje door, daarin kwamen we zelfs op voorsprong: Sebastiano de Cruz Carvalho Amarando radio Donna del Baptista , onze parel, was met een venijnig afstandsschot net als vorige week trefzeker.

 Daarna probeerde Tongelre wel, maar waren aanvallend onmachtig, enkele wat afstandschoten die ofwel over/langs gingen of deze werden een prooi voor onze Rob. Verdedigend stond het als een huis, nee een vesting is een beter woord of misschien zelfs wel een fort (Harisson) tjonge, das was trouwens een mooie film: Indiana Jones. Is dat ook niet die film waar Chuck Norris in speelt? Ow nee dat was Walker, Texas Ranger maar wat een held is dat hè.. Ow floeps ik dwaal weer af...

 Eerste moment dat we echt in gevaar kwamen was een penalty die de uitstekend fluitende leidsman terecht gaf aan de thuisploeg. JP had op zeer professionele wijze zijn tegenstander in de 16 getorpedeerd. De man die zich over de pingel ontfermde legde het leder subtiel neer op de kunsstip en nam een pas of 9 naar achter, hij keek Rob diep in zijn ogen aan. Rob keek onverminderd op zijn aller-hardst terug. De tegenstander was hierdoor zo geïntimideerd dat deze al huilend de bal een metertje of 3 langs de goal plaatste. Tevens liep het ‘angstzweet' bij deze knaap met dunne bruine straaltjes langs zijn benen. Met een 0-1 voorsprong gingen we de rust in.

 Na rust kabbelde de wedstrijd rustig voort en er kwamen nog enkele kansjes voor heren 4 waaronder Bart Voets die de 0-2 op zijn schoen had en Martijn Brands die de bal weliswaar prachtig over de keeper heen lobte maar jammer genoeg buitenspel stond.

 Na 70 minuten was het klaar met de weerstand die we te bieden hadden en werd Tongelre sterker, niet geheel onverdiend misschien ook werd het 1-1, het 40.000 oogig publiek ging er nog een achterstaan en zong massaal uit volle borst "Tongels kwartiertje!" hiervan raakte wij zo onder de indruk dat ons fort in dit kwartier werd gedeclasseerd tot een verpauperde aanleunwoning: 3-1 was de eindstand. Jammer maar helaas.

 Via deze weg wil ik graag Bas van Helvoort en Lars Vorstenbosch bedanken die deze zondagochtend tijd hadden gemaakt om onze gelederen te versterken. Heel jammer dat we het niet 90 minuten vol konden houden, maar desondanks heb ik veel aanknopingspunten gezien voor de volgende week, bovendien smaakte het spa goud* er in de derde helft niet minder om.

 John van Beek

 * © 2009 M. van Wijk