Essche Boys 1
Kampioen
4e klasse

Gister was het 4 oktober, oftewel het jaarlijks terugkerend festijn: dierendag. Ook dit jaar willen we hier niet stilletjes aan voorbij gaan. Één dier in het bijzonder zou ik graag in het zonnetje willen zetten, namelijk de woelmuis.

 
De woelmuis is een onderfamilie van de hamsters, dit zie je ook aan hun knabbelende uiterlijk en aan de manier hoe ze uit elkaar spatten als je ze tegen een granollen muur aan gooit. Een groot verschil is echter dat de woelmuis veel bescheidener is dan de hamster. Hamsters moeten altijd in de spotlights staan in hun kooitjes, daar zitten ze dan: fier op hun rood gekleurd radje waar ze zo nu en dan doorheen hollen. Om daarna, mediageil als ze zijn, net doen alsof ze op een klavecimbel staan te hengsten teneinde zo aandacht te krijgen van het huishouden.

 
Woelmuizen zijn wat dat betreft veel volwassener, stoerder eigenlijk ook: die woelen met hun hele roedel van soms wel 100 exemplaren binnen een halve dag de hele grasmat van de ArenA om. Maar vragen ze hierna extra aandacht van de mens? Neen! De woelmuis is toch altijd gewoon de woelmuis gebleven, wars van sterallures.

 
Er zijn wel 144 soorten woelmuizen, ooit waren het er veel meer, deze zijn jammer genoeg al lang geleden uitgestorven. Maar hoor je ze hier over? Wederom neen, zo zitten ze niet in elkaar. Onverstoorbaar gaan ze door: tot het bittere eind.

 
De bekendste van deze soorten is misschien wel de rosse woelmuis, deze komt voor in West- en Centraal-Europa. Dit knaagdier leeft van een diverse menu: zachte zaden, vlezige vruchten, bladeren, kruiden en boomschors (tot op vijf meter hoogte!), aangevuld met paddenstoelen, mossen, wortels, knoppen en gras, en ook insecten wormen en slakken. Als heuse keukenprinsjes weten ze van iets simpels als een stukje boomschors een heerlijke ravioli op tafel te zetten. Er is bijna niks wat ze niet lusten, alles wat op zijn pad komt, wordt in dat kleine woelgondische kopje gefrot.

 
Naast voedselvoorraden aanleggen heeft onze vriend de rosse woelmuis nog meer hobby's namelijk nesten bouwen en veel verzamelen ook postzegels maar dat terzijde. Getooid met een gele helm en een bouwvakkers decolleteetje gaan ze op zoek naar veertjes, mos, gras en bladeren. Daarna worden de kopjes bij elkaar gestoken voor de locatie: meestal onder een boomwortel van een oude olm of onder een omgevallen larix. Dan worden de taken verdeeld: de opzichterwoelmuis ziet toe hoe ze allemaal hun steentje bijdragen: de metselwoelmuis, de timmerwoelmuis, de uperwoelmuis maar de electro besteden ze uit: ‘met elektriciteit moet je uitkijken' is hun credo.

 
Na een goeie maand is het nest klaar en wordt er een kratje woelpiler leeg getrokken, dat kunnen ze trouwens ook goed: zuipen, maar ook dit terzijde.

 
Na een tijdje trekt er een jong koppeltje in zo'n nieuw stulpje om in de periode april tot oktober flink van billetje te gaan. Na een korte draagtijd van 16 - 18 dagen worden de kleintjes al geboren en is het tijd voor beschuit met mensjes. Voor Pa woelmuis is het een hels karwei om steeds de kinderkamer te verbouwen maar ook dan hoor je ze niet klagen. Na 4-5 weken zijn de kleintjes al geslachtsrijp en gaan op zoek naar een eigen holletje dus je zult wel begrijpen dat de kredietcrisis nog geen uitwerking heeft op de bouwnijverheid in het rijk van de rosse woelmuis.

 
Namens de woelmuis bedank ik jullie voor jullie aandacht voor het interessante leventje van onze grote kleine vriend de woelmuis.

 
John van Beek

 
Ow ja er werd ook nog gevoetbald deze zondag 4 oktober: 6-2 voor st Michielsgestel 11. Met 2 mooie doelpunten van Martijn Bergman, maar dat terzijde.