Essche Boys 1
Kampioen
4e klasse

 
Jezus sprak:

 'Wie mijn volgeling wil zijn,
moet zichzelf verloochenen,
zijn kruis op zich nemen
 en zo achter mij aan komen'.

 Normaal gesproken is dit geen openingszin voor een verslag van de vv Essche Boys, en al helemaal niet van het godvergeten elftal van heren 4. Echter zou het elftal met de meest onchristelijke voetballers het licht zien deze zondag 13 september 2009...

 Na 2 vriendschappelijke wedstrijden (4-2 verlies tegen het 38e van vv Boxtel en 2-2 tegen de geestelijk beperkten van Nemelaer) begonnen we weer vol vertrouwen aan de competitie.

 In de zomerstop heeft de transfercarrousel ook voor het vierde voor enkele wijzigingen gezorgd: sinds januari jongstleden hing het al in de lucht en dus was het ook voor niemand een verassing dat Kevin "Il Grigio" "de krekel" wegplukt werd door de Italiaanse grootmacht Gallipoli Calcio, deze aderlating is gelukkig vakkundig de kop ingedrukt door JP te contracteren, een heuse pleintjesvoetballer. Hoewel de leegte die "de koning van de no-look pass" achter liet groot is, hebben we met JP weer een nieuw groeibriljantje in de selectie.

 Met vertrouwen dat geen grenzen kent (net als het talent in de selectie) werd er afgereisd naar Eeneind. Nu hoor ik U denken:

 "Eeneind?" Ja, eeneind!

 "Eeineind?" Jaha, Eeneind!!

 EENEIND?? Nee, Nuenen: EMK

 Tijdens de warming up en het intrappen werd er - mede door de spanning - flink op elkaar gescholden en getierd. De naam des Herens werd veelvuldig misbruikt. Onze lieve Heer kon er niet meer tegen en plots werd de hemel helemaal verlicht, zó fel dat je er niet tegenin kon kijken. Ik zag Willem vd Langenberg en Geert vd Bruggen angstig in elkaars armen vallen, Thijs van Schijndel stak zijn, toch al niet geheel geringe, hoofd in de grond en Martijn van Wijk lag lepeltje lepeltje met Marcus vd Berk.

 Langzaamaan werd het minder fel en kon je een vlek ontwaren in de lucht die alsmaar groter en groter werd. Het leek wel een persoon! Toen het licht zover was verminderd dat iedereen weer rechtop durfden te staan zagen we tot onze grote verbazing dat er een man op het veld stond, getooid in een wit gewaad, de armen gespreid en een ebbenhouten kruis in zijn nek. Een grote baard op zijn kin en een lichtgevende, gouden korfbalkorf boven zijn hoofd.

 Hij schreed langzaam over het veld, wij stonden allemaal aan de grond genageld, hij stopte voor de neus van d'n Aarts en legde zijn hand op z'n hoofd en brabbelde iets onverstaanbaars. Opeens verscheen er boven het hoofd van Sebastiaan ook een klein aureooltje, hij mocht nu door het leven gaan als Sinteraarts en 13 september is voortaan zijn dag.

 Daarna liep dit figuur naar de andere kant van het veld waar EMK aan het intrappen was, en ontdeed zich van zijn gewaad: tot onze grote verschrikking prijkte onder de witte mantel een geel shirt, hij gaf het kruis over aan de goedgesnorde grensrechter en begon warm te lopen.

 Alsof het de normaalste zaak van de wereld was ging het zesde van EMK verder met opwarmen, dus deden wij dit ook maar.. De scheidsrechter kwam er al snel aan, die had er schijnbaar ook zin in gezien zijn jolig aangezicht.

 De eerste helft begon goed voor heren 4, we waren constant in de aanval en sinteraarts teisterde de vijandige doel met loepzuivere afstandschoten die door de keeper op magistrale wijze eruit werden gehaald. Martijn Brandts was 3 klasses beter dan zijn directe tegenstander die zijn bijnaam "de slager van Eeneind" geen eer aan deed. Hieruit volgde goeie aanvallen maar geen doelpunt helaas, het leek wel of de duvel er mee speelde.

 De zoon Gods had plaats genomen centraal in de verdediging, spijtig genoeg raakte hij al snel geblesseerd, iemand was op zijn toch al gehavende hand gaan staan. Echter toen de verzorger het veld in kwam gelopen lukte het deze man niet om de spons vochtig te krijgen daar het water in de zak in tweeën gesplitst was. Geertjan sloeg de spijker op zijn kop toen hij zei dat ie dit ooit eens ergens in een bepaald boek had gelezen...

 Toch gingen we met een voorsprong de rust in: Bart Voets was hier met een knappe goal verantwoordelijk voor, ook moet hierbij de kanttekening worden gemaakt dat Nils hiervoor met een oogstrelende lichaamsschijnbeweging de defensie in de luren had gelegd.

 Na rust was het even billenknijpen, EMK begon sterk. Er hadden ook enkele wijzigingen plaatsgevonden, Koen P. was rechtshalf geworden en uw reporter van dienst had positie van laatste man overgenomen. Gelukkig werd er geen bres geslagen in de solide defensie en kreeg Rob ook, behalve wat terugspeel ballen en doeltrappen, niet veel te doen.

 Echter bloedde de wedstrijd alles behalve dood: Martijn Brandts kwam weer eens een keer zijn tegenstander voorbij zijn voorzet kwam voor de neus van Marcus vd Berk, maar laatstgenoemde werd ondersteboven gelopen door een overijverige achtkantige Willem.

 Toch zou de score verdubbeld worden: een strak afgemeten voorzet van Koen P. werd op waarde geschat door Thijs Martinus Wilhelmus, zoals zijn voetbalnaam luid, en deze paparazzi man kopte de bal feilloos in het hoekje. Eigenlijk hadden we hierna EMK een mesi-jas moeten geven, maar het vizier stond nog niet krek op scherp bij onze aanvallers.

 Zo eindigde dus deze bijzondere wedstrijd en na het laatste fluitsignaal konden we met de 3 punten op zak terug naar 't Witje alwaar Sebastiaan het eerste bier mocht halen, hij koos voor een pitcher waar we de hele middag van konden drinken, toeval, of....................................

 

 John van Beek