Essche Boys 1
Kampioen
4e klasse

Afgelopen zondag was de tweede uitwedstrijd van heren 3 dit seizoen. Zoals iedereen wel weet was de eerste wedstrijd uit bij Boxtel niet bepaald in een succes geëindigd, we hadden iets recht te zetten. Met bussen tegelijk kwamen de supporters aan op sportpark De Brand, zij hadden er in elk geval weer veel vertrouwen in. Blauwwitte rook steeg op uit het uitvak en luidkeels werden hun helden toegejuicht.

Met een brede bank waar we zoveel keus hadden dat we zelfs de keeper konden wisselen begonnen we aan de wedstrijd. BMC werd vanaf begin af aan onder druk gezet, ze kregen haast geen kans om adem te halen.

De eerste grote kans was voor onze Braziliaanse parel ‘Borinho' die de bal voor open goal professioneel met de knie over deklat plaatste waarna Guno dit kunstje even later herhaalde met zijn rechtervoet. De supporters begonnen wat te morren want het overwicht moest natuurlijk wel in doelpunten worden uitgedrukt.

Ze hoefden niet lang te wachten, een voorzet van Mark S. werd door Bart onberispelijk ingeschoten en de zeer verdiende voorsprong was een feit. Ondertussen werd er ook op de tribune met scherp geschoten, een lading hagel precies bij GJ op zijn hamstring hij moest zich laten vervangen door Dennis die huppelend het veld in struinde.

Ondanks deze aderlating liet heren 3 zich niet kennen, binnen een ommezwaai werd score verdubbeld, Borinho del cruz Carvalho Nazeira de Lima stond aan het eindpunt van een oogstrelende aanval over een 6 schijven. Daarna was het eind zoek en werd BMC helemaal van het kastje naar de muur gestuurd (en visa versa).

Bart werd 10 minuten voor de rust vervangen door uw report van dienst die zijn invalbeurt opleukte met zijn 5 jaarlijkse doelpuntje. Ik zie vanaf hier iedereen alweer denken: die verrekte mediageile nozem zal wel weer 7 alinea's volschrijven met dit moment.

Nou ik kan jullie vertellen, dat klopt!

In dit grootse moment kwam alle souplesse, techniek en joi de vivre die het derde rijk is samen. De slogan van heren 3 is: ‘waar talent geen grenzen kent' en nooit zou dit meer waarheid bevatten als in die bewuste 40e minuut...

Stel jezelf in een grote dorre woestijn voor met niks dan hitte, droogte en zand zo ver het oog reikt. De lucht trilt in de verte en je hebt al een paar uur lang niks meer gedronken (en de dagervoor flink gezopen), je tong hangt als een taai stuk droge biefstuk in je mond en zelfs je oogvocht is bijna verdampt.

Boven je hoofd cirkelen 3 vale gieren die hun blik hongerig op je gericht houden, je voelt je steeds zwakker worden. Met alle kracht probeer je je benen uit het losse zand te sleuren en langzaam maar zeker kom je centimeter voor centimeter vooruit. Je snor zit helemaal onder het zand en elke inademing lijkt zwaarder te gaan.

Net op het moment dat je denk dat je gaat neervallen zie je in de verte ineens een groene oase in de vorm van Taveerne Ons Café met koster Michel in deuropening. Hij heeft een blad vast met daarop, op een Heineken viltje, een groot glas ijskoud bier.

Het glas twinkelt in de zon en langzaam dwarrelt er aan de zijkant een druppeltje van boven naar beneden. Het parelwitte schuim lacht je van afstand toe en het goudgele vocht daaronder lijkt je te roepen met een hemels gezang.

Steeds sneller gaan je passen en binnen een paar minuten zit je op het terras met de koude rakker voor je neus. Michel vertelt een goede mop en terwijl je luistert neem je het glas in de handen, langzaam zet je het glas aan je lippen waardoor je stoffige snor vermengd word met het schuim. Je heft het glas en langzaam klokt het amberkleurige je mond en keel in. Dát gevoel van ultieme verfrissing symboliseert het beste de 0-3.

Paolo trok de bal van de achterlijn terug op de 16 meter waarna die dekselse reporter er als de kippen bij was om het leder beheerst met de binnenkant de kruising in te jagen. Het publiek raakte in extase en ik sluit een enkel orgasme niet uit.

Zo, dat waren er 7 op naar de rust!

Na de thee gingen we op dezelfde voet door en werd de 0-3 uitgebouwd naar een historische 0-9 overwinning met doelpunten van Mark V. (mooie kopbal uit een corner) Jens na een goede dieptepass van Steven (die met deze steekbal een hattrick aan assists had gemaakt) Paolo die 2 keer op identieke wijze alleen op de keeper afging en beide keren de bal rustig rechts onderin de hoek plaatste. Nick die ook zijn goaltje meepikte en Steven die zo zijn gemiddelde van 1 per wedstrijd in stand hield. Het waren er bijna 10 geweest maar Borinho stak hier netjes een stokje voor, waarvoor hulde!

Al met al een geweldige middag voor Koning Voetbal en voor al onze trouwe supporters die vrolijk met hun kalashnikovs in de lucht vreugdeschoten losten. Dat dit helaas het leven heeft gekost van een roedel Berlicumse dwergeksters hebben we weggemoffeld als een schoonheidsfoutje.

Toen we even later weer terug waren in Esch kwam er nóg een hoogtepunt, het hield maar niet op! Voor de eerste keer werd namelijk de Willem van de Week trofee uitgereikt. Martijn van Wijk mocht de houten fallus in ontvangst nemen als man of the match, later tijdens de disco zou deze leuter nog vele rondjes maken in de kantine. Ik heb het kleinood in elk geval op verschillende locaties teruggezien waaronder op een sokkeltje op de hangtafel, tussen het bier op een blad en fier overeind tussen de schaal met bitterballen, het is zo'n veelzijdig apparaat.

John van Beek